Laos

Vientiane is niet echt een stad waar je lang wilt blijven, maar omdat ik dacht dat ik langer dan 15 dagen in Thailand zou verblijven heb ik hier mijn 60 dagen Thailand visum gehaald.
Toen ik van Vientiane naar Vang Vieng in de bus stapte hoorde ik van achter uit de bus iemand zeggen: "Hé Jort! Hoe is het?". Het was Corine, die ik in Vietnam rond oud en nieuw tegen ben gekomen.. Hoe groot is de kans dat je in een stad met bijna 400.000 inwoners in een mini busje stapt en je iemand tegenkomt die je 3 weken eerder in een ander land bent tegengekomen?? Groot genoeg blijkbaar...
In Vang Vieng aangekomen en helemaal bijgekletst besloten we een tijdje samen te reizen. Vang Vieng staat bekend om het 'tuben', je huurt een binnenband van een tractor om het riviertje af te gaan langs allerlei barretjes. Ook al had ik hier niet helemaal zin in, ging ik toch naar Vang Vieng. Gelukkig vond Corine dit ook niet heel interessant.
In Vang Vieng zijn we 1 dag gaan bergbeklimmen, wat echt super tof was. Nadat ik in Vang Vieng naar de kapper was geweest (en we dus niet zijn wezen 'tuben') zijn we naar Luang Prabang gegaan. Een stadje waar erg veel toeristen rondlopen. Na een dag vonden we het hier wel welletjes en besloten we naar Nong Khiaw te gaan met de boot. Deze bootreis zou 6, misschien 7 uur duren.
Omdat elke bus die langer dan 2 uur onderweg is een lunch stop maakt, ging ik er eigenlijk van uit dat de boot ook wel een keer zou stoppen.. Gelukkig was Corine zo slim om wat cakejes en water mee te nemen, want de bootreis duurde uiteindelijk dik 10 uur zonder lunch stop. We zijn minstens 7 keer gestopt omdat de motor van de boot zonder koelwater zat en één keer moesten we uitstappen en een kwartiertje stroomopwaarts lopen omdat de boot anders te diep lag om door de stroomversnelling te komen...
In Nong Khiaw hebben we een fantastische 1 daagse trek gedaan naar 'de 100 watervallen', een halve dag stroom opwaarts badend en klimmend door het riviertje, om bij de 100e waterval uit een door jezelf gemaakt bananenbladkommetje je lunch te eten.
Van Nong Khiaw zijn we verder stroomopwaarts gegaan. Een bootritje van 40 minuten...
Na 1,5 uur in de boot gewacht te hebben in Nong Khiaw en inderdaad een ritje van 40 minuten kwamen we aan in Muang Ngoi.
In Muang Ngoi sliepen we bij 'mama', ze had vier bamboe hutjes en 2 tafeltjes met 4 stoelen wat haar restaurantje was. Geen warm water en alleen elektriciteit van 18:15 tot 21:30, geen bereik en zeker geen Wifi.
Vanaf Muang Ngoi zijn we nog 1,5 uur naar een kleiner dorpje gelopen waar we voor 5000kip in een bungalow geslapen hebben, omgerekend 0,25 euro per persoon (!)
Ook hier met de kippen op stok en met de kippen wakker. Met de eigenaar van het "guesthouse" heb ik een deal gemaakt dat ik voor hem een website maak en hij voor mij een privé bamboe bungalow bouwt. Dus als iemand binnenkort een slaapplek in Laos nodig heeft, ik heb hier een vakantie woning!
Na Muang Ngoi hebben we nog een bootritje van 6 uur genomen naar Muang Khua, dat we de volgende dag weer verlaten hebben om met de bus naar Luang Namtha te gaan.
In Luang Namtha hebben we een motor gehuurd en hebben we de omgeving wat verkend, door allerlei dorpjes gereden. In een dorpje een 1,5 liter cola fles gekocht voor 0,90 euro. Om aan het eind van de middag met drie druppels benzine in de tank en angstzweet in mijn bilspleet, omdat ik elke 100 meter dacht dat de tank nu echt leeg moest zijn, toch heelhuids teruggekeerd en de motors heelhuids teruggebracht.
Van Luang Namtha zijn we nog een stukje noordelijker gegaan, Muang Sing. Muang Sing ligt erg dichtbij Myanmar (Burma) en China. Ik stapte de Tuk Tuk nog niet uit of er kwam een oud vrouwtje die me armbandjes wilde verkopen. Toen ze zag dat mijn arm al vol zit met armbandjes fluisterde ze wat, of ik opium wilde kopen...
Vanaf Muang Sing hebben we een 2 daagse trek gedaan door de jungle naar een Akha dorpje, met een aziatisch formaat tourguide die lachend en rennend door de jungle ons voor ging. Omdat wij zeker een halve meter langer waren en voor elke tak moesten bukken waren we hem zo nu en dan kwijt op de smalle, bijna onherkenbare, paadjes.
Het dorpje met zo'n 300 inwoners was weer fantastisch. We aten en sliepen bij de 'chief'.
Toen we wat rondliepen door het dorpje werden we bijna overlopen door rennende waterbuffels, opgegeten door waakhonden. Alle kinderen verstopten zich voor ons omdat ze zo verlegen waren. In dit dorpje komen 2, misschien 3 keer per jaar toeristen langs die dezelfde trek doen als wij hebben gedaan.
De tweede dag van de trek heb ik op pijnstillers volbracht, mijn knie werkte na 3 maand stil geweest te zijn niet meer mee.. Op de knie na een fantastische ervaring!!
Vanaf Muang Sing zijn we naar Chiang Mai in Thailand gegaan. Ik blijf ongeveer een week in Chiang Mai om een meisje die ik in China heb leren kennen weer te zien en om een biertje te drinken met de ouders van Willemijn. Daarna vlieg ik de 18e van Bangkok naar Kuala Lumpur om Rene, Lianne en Rimme te verwelkomen!